Monument voor bemanning Wellington HE164 - staartstuk

Periode: WOII
Type: Monument
Militair of Burger: Militair
Status: Niet beschermd
Datum registratie: 
06/01/2006
Datum gebeurtenis: 
14/02/1943
Datum inhuldiging: 
1985
  • ©Wim Govaerts©Wim Govaerts©Wim Govaerts
  • © Chico, 31/10/2016© Chico, 31/10/2016© Chico, 31/10/2016
Locatie: 
Langsheen wandelpad in De Donken

Langsheen een wandelpad te Meerhout staat een zeer merkwaardig monument: het staartvlak van de Britse Wellington-bommenwerper HE164 van 466 Sqn, opgericht op een sokkel. Op het staartvlak staan de namen van zes bemanningsleden. In de nacht van 14/15 februari 1943 vloog Bomber Command richting Keulen. Deze Wellington kwam boven Kwamol (Oostham) in een luchtgevecht terecht en stortte neer in Meerhout. .

Drie bemanningsleden (F/Lt William Kirk, piloot (23 jaar), zijn co-piloot F/O Edward Mason (29 jaar) en F/Sgt William Smith (21 jaar) bleven dood achter in de uitgebrande romp. Zij werden begraven op het Schoonselhof te Antwerpen. Drie bemanningsleden overleefden de crash.

Het staartvlak van de Wellington werd niet gevonden door de Duitse bergingsgroep. Een landbouwer ontdekte het staartvlak van de HE164 en stopte het onder de aarde. Na de oorlog werd het weer bovengehaald en langs de weg rechtop gezet. In 1985 werd het op een voetstuk geplaatst, waarop ook de namen van de zes bemanningsleden vermeld werden. Een jaar later legde Norman Leonard, de overlevende boordwerktuigkundige, een bloemenkrans aan het staartstuk van 'zijn' bommenwerper.

In augustus 2005 bezochten de Denis en Louise, dochters van boordschutter van Ray Bentley het monument. Ze vertelden :”Vader zou erg blij geweest zijn met dit monument. Hij heeft ons veel over de oorlog verteld maar liefst de prettige momenten. Vader had er alle begrip voor dat de bewoners hem toen naar de plaatselijke politie brachten, ze moesten hun gezin beschermen. In 1983 is hij gestorven, volgens de dokters was hij ziek geworden door hetgeen hij in de oorlog had meegemaakt. Na zijn arrestatie in 1943 is hij tot een strafkamp in Polen moeten marcheren, het was een onmenselijke tocht. Zijn twee benen moesten geamputeerd worden. Hij heeft erg geleden, in 1983. Hij is nooit meer in Meerhout geraakt”.